Üç Küçük Sincap Masalı

Bir varmış bir yokmuş… Kocaman bir ormanın tam ortasında, gökyüzüne uzanan yaşlı bir meşe ağacı varmış. Bu ağacın dallarında, birbirine çok düşkün üç küçük sincap yaşarmış: Pofuduk, Çıtırtı ve Fındık.

Pofuduk, aralarındaki en meraklı olanmış; sürekli yeni yerler keşfetmek istermiş. Çıtırtı biraz çekingen ama çok zekiymiş; her şeyin çözümünü bulmaya çalışırmış. Fındık ise en neşeliymiş; gülmeyi, şarkı söylemeyi çok severmiş.

Bir gün, meşe ağacının dallarında güneş ışıkları pırıl pırıl oynarken üç kardeş sincap konuşmaya başlamışlar.

— “Bugün yine çok sıkıldım!” demiş Pofuduk, kocaman kuyruğunu savurarak.
— “Neden sıkılıyorsun ki? Ağaçlarımız var, fındıklarımız var, oyunlarımız var.” diye yanıtlamış Çıtırtı.
— “Ama hep aynı şeyleri yapıyoruz. Yeni bir macera bulmak istiyorum!” diye atılmış Pofuduk.
— “Ben de macera isterim ama biraz korkuyorum.” demiş Çıtırtı, başını önüne eğerek.
— “Ben varım ya! Hep birlikte olursak korkacak hiçbir şey yok.” diye neşeyle gülmüş Fındık.

Bir sabah uyandıklarında, depoladıkları fındıkların çoğunun kaybolduğunu fark etmişler.

— “Aman Allahım! Dün buradaydılar!” diye bağırmış Çıtırtı.
— “Kim almış olabilir?” diye homurdanmış Pofuduk.
— “Belki rüzgâr uçurmuştur.” diye safça gülmüş Fındık.

Üç kardeş, kaybolan fındıkları bulmak için ormanın derinliklerine doğru yola çıkmış. Yol boyunca kuşlara, tavşanlara ve böceklere sormuşlar.

— “Siz bizim fındıkları gördünüz mü?” diye sormuş Fındık.
— “Hayır, ama dün gece tilkinin buralarda dolaştığını gördüm.” demiş yaşlı bir baykuş.

Bunu duyan sincapların kalbi küt küt atmaya başlamış.

— “Tilki mi? Çok tehlikeli olur!” diye fısıldamış Çıtırtı.
— “Ama biz fındıklarımızı bulmalıyız!” diye kararlı bir sesle cevap vermiş Pofuduk.
— “Ben korksam da geliyorum.” demiş Çıtırtı, kardeşlerini yalnız bırakmak istemeyerek.

Üç kardeş tilkinin inine varmış. İçeriden hırlama sesleri geliyormuş. Tilki, koca dişlerini göstererek çıkmış:

— “Kim bunlar da benim kapımda dolaşıyor?” diye kükremiş.
— “Bizim fındıklarımızı aldın mı?” diye titrek ama kararlı bir sesle sormuş Çıtırtı.
— “Hah! Ben tilki isem, fındığa ne işim düşer? Ben et severim!” diye kahkaha atmış tilki.

Kardeşler bir an korkuyla gerilemişler. Ama Fındık cesurca öne atılmış:

— “O halde yanlış anlamışız. Ama biz yine de fındıklarımızı bulmak zorundayız. Lütfen bize yardım eder misin?”

Tilki şaşırmış, çünkü kimse ona böyle kibarca konuşmamış.

— “Belki de başka yerde bakmalısınız. Dün gece sincapların deposuna uğrayan başka biri vardı: kargalar!”

Üç kardeş teşekkür edip hemen oradan uzaklaşmışlar.

Kargaların yuvasına vardıklarında yüksek dallardan kahkahalar duyuluyormuş. Gerçekten de fındıkların çoğu orada duruyormuş.

— “Fındıklarımızı geri verin!” diye bağırmış Pofuduk.
— “Hahaha! Bunları biz bulduk. Artık bizim.” diye ötmüş kargaların başı.

Çıtırtı hemen aklını kullanmış.

— “Bakın, biz size başka yiyecekler bulabiliriz. Ama bu fındıklar bizim kışlık yiyeceğimiz. Aç kalırsak yaşayamayız.”

Kargalar biraz düşünmüş. Fındık da hemen şarkı söylemeye başlamış:

— “Paylaşmak güzel, dostluk değerli…”

Şarkı o kadar neşeliymiş ki kargalar bile gülmeye başlamış. Sonunda fındıkları geri vermişler.

— “İyi ki aklını kullandın Çıtırtı, iyi ki neşeni paylaştın Fındık.” diye gururla söylemiş Pofuduk.
— “Ve iyi ki cesurca önderlik ettin Pofuduk.” demiş Çıtırtı.

Kardeşler fındıklarını alıp meşe ağacına geri dönmüşler. O gece gökyüzünde yıldızlar parıldarken konuşmuşlar.

— “Bugün şunu öğrendim: Cesaret korkmamayı değil, korksak bile birlikte yürümeyi demekmiş.” demiş Çıtırtı.
— “Ben de öğrendim ki neşe, en zor anlarda bile ışık olur.” diye eklemiş Fındık.
— “Ben de anladım ki kardeşlik, en büyük maceradır.” diye gülümsemiş Pofuduk.

Ve üç küçük sincap, o günden sonra hiçbir zaman yalnız hissetmemiş. Çünkü biliyorlarmış ki cesaret, akıl ve neşe yan yana olduğunda hiçbir engel onları durduramaz.

Masal bu ya, ormanın derinliklerinde üç küçük sincap hâlâ birbirlerine sarılarak yaşıyorlarmış.