Dinozor T-rex Masalı

Uzak diyarlarda, yemyeşil ormanların, yüksek dağların ve parlayan göllerin arasında yaşayan kocaman bir T-Rex vardı. Onun adı Taro’ydu. Taro dışarıdan çok güçlü, dişleri kocaman, kükremesi gökleri titreten bir dinozor gibi görünürdü. Ama içten içe Taro’nun kalbi pamuk gibiydi. Diğer hayvanlar onun bu yanını bilmez, sadece korkutucu tarafına bakardı.

Bir gün ormanın içinden çocuk kahkahaları gibi cıvıl cıvıl bir ses geldi. Ama bu sefer ses kahkaha değil, ağlamaydı. Taro başını çevirip kulak kabarttı.

Taro: “Hmm… Kim ağlıyor acaba? Yoksa yine benden mi korktular?”

Ağaçların arasından küçük bir Triceratops yavrusu çıktı. Adı Lila idi. Gözlerinden yaşlar süzülüyordu.

Taro: “Merhaba küçük dost… Neden ağlıyorsun?”

Lila (şaşkın): “S-sen konuşuyor musun? Ben… ben sadece… kayboldum. Arkadaşlarım gökkuşağını takip ediyordu. Ama birden gözden kayboldular. Beni bırakıp gittiler!”

Taro eğildi, kocaman gözlerini küçük dinozorun gözlerine çevirdi.

Taro: “Üzülme Lila. Ben sana yardım ederim. İstersen birlikte gökkuşağını bulalım.”

Lila: “Ama… herkes senden korkuyor. Ya sen de beni yutarsan?”

Taro derin bir iç çekti.

Taro: “Ben hiç kimseyi yemem. Arkadaşlık, açlıktan daha önemlidir.”

Lila’nın gözleri parladı. Biraz çekingen olsa da Taro’ya güvenmeye başladı.

İkili gökkuşağını bulmak için ormanın derinliklerine doğru yürümeye başladı. Yol boyunca farklı hayvanlarla karşılaştılar.

İlk olarak, kocaman ağaçların dallarında şarkı söyleyen bir grup Pterodaktil onlara seslendi.

Pterodaktil: “Hey! Kocaman T-Rex, küçük kızı korkutmuyorsun ya?”

Lila (cesurca): “Hayır! O benim dostum! Biz gökkuşağını bulmaya gidiyoruz.”

Pterodaktil: “Hmm… Dostluk mu? T-Rex’in dostluğu olur mu? Haha!”

Taro biraz incindi ama ses etmedi. Lila ise dimdik durdu.

Lila: “Olur tabii! Çünkü Taro’nun kalbi çok büyük!”

Pterodaktil’ler şaşkınlıkla baktı ve şarkılarını kesip yollarına devam ettiler.

Az ileride dev gibi bir nehir çıktı karşılarına. Sular köpürerek akıyor, adeta kükreyen bir canavar gibi görünüyordu.

Lila (endişeli): “Taro, ben yüzemem… Buradan nasıl geçeceğiz?”

Taro düşündü, sonra gülümsedi.

Taro: “Benim sırtıma çık. Seni güvenle karşıya taşırım.”

Lila: “Ama çok yüksekten düşersem?”

Taro (gülerek): “Ben seni hiç düşürür müyüm? Dostlar birbirini korur.”

Lila dikkatlice Taro’nun sırtına çıktı. Taro güçlü adımlarla suya girdi. Dalgalar ona çarpıyordu, ama her defasında daha sağlam basıyordu. Lila sıkıca tutunmuştu.

Karşıya geçtiklerinde Lila mutluluktan zıpladı.

Lila: “Yaşasın! Sen gerçekten cesursun Taro!”

Taro: “Hayır, aslında sen cesursun. Bana güvenmekle en büyük cesareti sen gösterdin.”

Biraz yürüdükten sonra gökyüzündeki gökkuşağının ucu bir mağaraya doğru uzanıyordu. Ama mağara karanlık ve korkutucuydu.

Lila (kısık sesle): “Buraya girmek istemiyorum…”

Taro: “Ben de karanlıktan biraz çekinirim. Ama birlikte olursak korkuya yer kalmaz.”

İçeri girdiklerinde yankılar kulaklarını doldurdu. Birden bir ses duyuldu:

Bilinmeyen Ses: “Kim cesaret edip gökkuşağını aramaya geldi?”

Lila titredi, Taro ise cesurca kükredi.

Taro: “Biz geldik! Ben Taro, bu da dostum Lila! Biz sadece gökkuşağını bulmak istiyoruz!”

Gölgeler arasından yaşlı bir Ankylosaurus çıktı. Gözleri bilgelikle parlıyordu.

Ankylosaurus: “Demek dostsunuz… Gerçek dostluk en parlak gökkuşağından bile değerlidir. O yüzden gökkuşağı ancak gerçek dostların kalbine iner.”

O anda mağaranın tavanından ışık huzmeleri sızdı. Gökkuşağı rengârenk parlayarak Taro ve Lila’nın üzerine düştü.

Lila sevinçle bağırdı:

Lila: “Bak! Gökkuşağı bize geldi!”

Taro: “Evet… Çünkü biz dost olduk.”

Ankylosaurus gülümsedi.

Ankylosaurus: “Unutmayın, gerçek dostluk hiçbir zaman kaybolmaz. Siz birbirinizi bulduysanız, gökkuşağı da sizi bulur.”

Taro ve Lila gökkuşağının ışığıyla sarıldılar. İçleri mutlulukla doldu.

O günden sonra ormandaki hayvanlar Taro’ya artık korkuyla bakmadı. Onu ve Lila’yı birlikte gördüklerinde, dostluklarının gücünü hissettiler.

Pterodaktil (uzaktan seslenerek): “Hey Taro! Belki bir gün seninle uçmayı deneriz!”

Lila (gülerek): “Gördün mü Taro? Artık herkes seni tanıyor!”

Taro kocaman gülümsedi.

Taro: “En önemlisi senin dostluğunu kazandım. Bu benim için gökkuşağından bile değerli.”

Ve böylece Taro ile Lila, ormanın en güzel dostluğu olarak tarihe geçti.